2010, wat ik nog niet had gezien!

Amstelveen, 1 januari 2011.

Muziekvrienden,

Nog even ... als ik zo rond de jaarwisseling werk aan mijn jaaroverzicht, nu alweer voor de vijfde jubileumkeer, stuit ik tegelijkertijd altijd weer op veel nieuws dat ik nog niet kende. Dat zijn fascinerende dwaaltochten door het immer uitdijende web der oude en nieuwe muziek. Heerlijk! Een vraag is wel: hoe houd je in hemelsnaam overzicht, maar dat is van later zorg. De rode draad in de jubileumeditie was dit jaar de ontdekking van het medium Spotify, voor mij de grote open deur naar nog meer muziek. Ik wil jullie een paar van mijn dwaaltochten met prachtige muziek tot gevolg niet onthouden.

Spotify
De ontdekking van Amerikaanse jazzbassist/componist Todd Sickafoose (via het programmaboekje van NSJ, check ik ieder jaar helemaal op onbekende namen) is voor mij in 2010 de absolute topper. Helaas heeft Todd (nog) geen eigen lemma op Spotify (Tip voor Spotify: de mogelijkheid ontbrekende artiesten, albums en tracks aan te geven.) en als je zoekt op zijn naam krijg je Jessica Lurie (familie van John Lurie? Straks even op zoeken) in beeld met het album Licorice & Smoke uit 2005 en de Scott Amendola Band met het album Cry uit 2010. Ik kijk dan altijd het eerste bij het meest recente album, want dat is de nieuwste muziek met de laatste artistieke stand van zaken, die je ook in levende lijve tegen zou kunnen komen. DAT IS METEEN DE EERSTE GEWELDIGE VONDST! Dan meteen even Scott Amendola checken in iTunes, want als dit na beluistering in Spotify echt beklijft, wil ik het voor maximale beheersing en flexibiliteit toch wel hebben en aanschaffen op de iPod. En wat zie ik op iTunes als eerste in beeld: het album Talking only makes it worse van ene T.J. Kirk, waarover in de liner notes wordt gezegd: een band rond de gezamenlijke interesses voor T(helonious Monk), J(ames Brown) (Roland) Kirk. DAT IS DUS DE TWEEDE GEWELDIGE VONDST! In de liner notes is staat ook geschreven: Altough Charlie Hunter’s signature quivering eight-string guitar/bass acrobatics remain the groups signature … WTF is Charlie Hunter? Omdat ik op dat moment in iTunes zit daar maar even Charlie Hunter ingetikt. Levert rijke oogst op en daar maar even vanwege het hoesontwerp en de titel geklikt op Steady Groovin’ en daar is in de liner notes weer sprake van het sleutelalbum Songs from the analog playground uit 2001. Nu wordt het me te veel en de geluidsfragmenten in iTunes te kort, dus over naar Spotify en gezocht op Charlie Hunter: MOZES KRIEBEL! DE DERDE GEWELDIGE VONDST! WAT EEN RIJKDOM AAN MUZIEK! Ga nu zelf maar even kijken en luisteren (let wel: hele albums, gratis via je computer en voor slechts €9,99 per maand ook op je iPhone/iPad (of Android machine) in de auto en everywhere …!):

Scott Amendola Band
T.J. Kirk
Charlie Hunter

Kijk in het bijzonder even bij Songs from the analog playground van Charlie Hunter en check daar de liner notes en alle fabelachtige doorklikmogelijkheden (SCRABBLE!!!) naar nog meer muziek … Dwaal even rond bij Hunter, bijvoorbeeld bij zijn album Natty Dread een track-for-track jazz cover van het fameuze gelijknamige Bob Marley album. En dan het album Return to the candyman en dan zitten we pas in 1998 … (I run out of time)

Dit was het resultaat van 1 (zegge: één) alineaatje in mijn jaaroverzicht 2010.

Facebook
Op Facebook volg ik Benjamin Herman, onze NL jazz veelvraat en onbetwiste leider van het New Cool Collective (in 2010 een geweldig album met de New Cool Collective Big Band: Pachinko). Hij post veel en druk op FB, maar dan ineens valt mijn oog op een tip van hem over het jazz jaaroverzicht in de online editie van The Village Voice, u weet wel: de Uitkrant van New York. En daar vind ik mezelf ineens terug in een stuk van ene Tom Hull over The state of jazz 2010 en klik ik van de ene voor mij onbekende naam naar de andere en verdwaal ik binnen enkele minuten in een gigantisch woud van moderne jazzbomen. Snel schakel ik over naar The 2010 Voice Jazz Critics Poll: the results man, man, waar ben ik nu weer beland? Geen Top Tien, maar een Top Vijftig plus lijstjes Best Vocal, Best Debut en Best Latin. Maar een enkel succesje kan ik turven: de no. 1 Jason Moran met Ten heb ik “op eigen kracht” het afgelopen jaar aangeschaft en 12 van 50 titels had ik het afgelopen jaar gecheckt en al dan niet aangeschaft. Dus ik kan een beetje meepraten in NY. En Chucho’s Steps van Chucho Valdes & the Afro-Cuban Messengers, nummer één op de lijst Beste Latin heb ik ook al (met een geweldige ode aan Joe Zawinul!).

Dan toch maar even kijken of die ene Tom Hull me wat kan helpen. Het is allemaal erg avant garde wat hij voorschrijft en daarvoor geldt voor mij toch vaak: dat kun je beter live horen & zien dan thuis voor de boxen. Maar wat schrijft hij daar over een voor mij onbekende pianiste Myra Melford, dat wil ik wel even checken. Hmm, ze komt wel voor op Spotify, maar niet met een eigen lemma. Ik zit wel meteen naar het gave The Wizzard te luisteren van het album Big Air van Chris Batchelor (?) en Steve Buckley (familie?), maar daar is Myra Melford slechts sidewoman. En wat schrijft die ene Tom Hull over haar: “If Myra Melford didn’t play enough piano on The Whole Tree Gone, she made up for it on Allison Miller’s Boom Tic Boom.” Zoeken, zoeken, zoeken. In eerste instantie vind ik alleen op iTunes Boom Tic Boom van drumster Allison Miller en WAFG muziek is dat! VIERDE GEWELDIGE VONDST! Bij het schrijven van dit stuk, merk ik dat ik niet goed genoeg gezocht heb en vind ik op iTunes (ze zijn best goed bij, ze onderhouden alleen hun Jazz site niet goed genoeg) ook The Whole Tree Gone. Meteen gekocht. VIJFDE GEWELDIGE VONDST!  En verder onderzoek doen naar de groep Be Bread van Myra Melford, een soort vrouwelijke reïncarnatie van Thelonious Monk.

Wat ik hier nu beschrijf is dus eigenlijk allemaal nieuw in 2010, maar vormt voor mij hier nu het begin van mijn lijst voor 2011.

Ondertussen “draait” The Whole Tree Gone al (nee Niet NU een back up maken iTunes) en hoor ik klarinettist Ben Goldberg en trompettist Cuong Vu (u bent nu live aanwezig bij deze zoektocht); deze laatste blijkt gespeeld te hebben in de Pat Metheny Group (interessant, doet me er aan denken dat ik ook John Scofield nog even moet “googelen” in Spotify, wie weet wat dat nog oplevert) en ik luister al via Spotify naar Faith van het album Pure van Cuong Vu …

Misschien even stoppen nu?

Even nog. Soms moet je omwegen gebruiken. Ik krijg die Pat Metheny Group maar niet boven water in Spotify. Uiteindelijk wel in iTunes en daar vind ik het album The Way Up uit 2005. Dan maar even zoeken op albumtitel in Spotify en yesssss, daar zijn ze en inderdaad met trumpeter Cuong Vu en weer F interessante muziek (en weer gratis full length album beluisteren). Ik vond dat Orchestrion van Metheney als luisterding niet zo geslaagd (als kijkding in het Concertgebouw in Asd wel!), maar dit is wel weer wat hoor. ZESDE GEWELDIGE VONDST!

Hoe ga ik dit allemaal onthouden en wat heb ik net ook alweer allemaal gedownload dat ik nu nog goed moet gaan beluisteren?

Nog eentje dan: gisteren even mijn te jong gestorven held Esbjörn Svensson in Spotify opgezocht en wat denk je, blijkt er nog een album te zijn dat ik niet kende: Strange place for snow zo maar nieuwe muziek van een reeds gestorven held! ZEVENDE GEWELDIGE VONDST!

OK, nu even rustig Lampe. Kijk even in je playlist Aangeschaft van iTunes en ga dat nu eens allemaal rustig beluisteren, terwijl je je werk voor de eerste week van januari gaat voorbereiden, of zoiets …

Allison Miller – Boom Tic Boom
E.S.T. – Strange place for snow
Myra Melford’s Be Bread – The Whole Tree Gone
Pat Metheny Group – The way up (via Spotify en LEES de liner notes!)

Sorry voor het storen en de groeten van Jaap Lampe.

PS: Kan er te veel goede muziek gemaakt worden?

PPS: Wordt dat het “grote gelijk” van dit kabinet: er wordt te veel goede kunst gemaakt en te weinig straaljagers!

PPPS: The way up van Pat Metheny staat nog steeds op: rete goed!

PPPPS: En ja hoor, John Scofield ...

/

T e r u g (richting huis)

 

 

 

 

 

 

 

 

Follow me on Spotify