Amstelveen, 3 november 2007.

Weledelgeboren Heeren van XIII,

Het is bijna 13 november, de datum waarop ik mij vorige jaar, na een prikkelende mail van Erwin, in een koortsachtige muzikale elektronische brief aan u allen heb gestort. Wat is er zoal geschied sinds die tijd? Mijn teller van mijn sinds 1 januari 2007 nieuw gedownloade nummers van iTunes staat op 1.087 (3,6 dagen non stop muziek lang, 5,19 GB groot) en dat is los van een tiental CD’s, die ik moest kopen omdat de muziek daarop te obscuur of modern is om nu al op iTunes verschenen te zijn. Dus … genoeg om jullie over te berichten, of jullie het nou willen of niet.

Big Bands
Mijn muzikale leven stond dit jaar onverwacht in het teken van de Big Band. De meer traditionele Big Band kwam altijd al wel in mijn universum voor (herinneren jullie je nog de LP E=MC2 – The Complete Atomic Basie van The Count Basie Orchestra, met zo’n oranje gekleurde hoes met de paddestoel van een atoomexplosie erop? – is te donwloaden van iTunes, ik blijf het maar promoten -), maar er zijn ontwikkelingen in het traditionele Big Band idioom. In Nederland is er natuurlijk driftig geëxperimenteerd door Willem Breuker (het Kollektief reken ik tot de Big Bands), Misha Mengelberg en Willem van Manen (Spingband en later Contraband), maar de start daarvan ligt al weer enige jaren achter ons. We hebben het nu bijvoorbeeld over het Belgische FES (Flath Earth Society) of de New Yorkse drummer John Hollenbeck & The big Band Graz, The Mathew Herbert Big Band (had ik jullie vorige keer volgens mij al over bericht) en de geweldige WDR (West Deutsche Rundfunk, jawohl) Big band, die recent al even in de mails langs kwam omdat ze zo’n geweldige CD hebben gemaakt met wijlen Joe Zawinul: Brown Street en luister dan naar Procession.

Maar nu even de ontdekkingen van dit jaar. Via een recensie in de krant (waarschijnlijk het onvolprezen Parool, dat op dinsdag altijd een hele goede muziekrubriek heeft, waaronder ook het altijd leuke Onbewoond eiland …) kom ik bij de Italiaanse klarinettist/componist Gianluigi Trovesi, die de geweldige CD Dedalo heeft gemaakt met … de WDR Big Band. Op trompet Marcus Stockhausen, zoon van en een super trompettist. Echt geweldig en in mijn selectie daarvan het titelnummer Dedalo lekker met elektrische gitaar. Daar houd ik sowieso bijzonder van, rauwe elektrische gitaar bij jazz (vorige keer schreef ik al over de Viëtnamese gitarist Nguyên Lêh samen met de Italiaans trompettist Paolo Fresu).

Ook via de krant (waar zouden we zijn zonder) de Nederlandse band Tetzepi waarvan ik onmiddellijk via hun website de CD’s Shu, Crush en Ta Tenen heb besteld. Echte CD’s, dus makkelijk te rippen van de respectievelijke CD’s: Tetzmex, Mike’s Dance, Jazzsx. Ze werken veel samen met de Canadese bandleider John Korsrud van de Hard Rubber Orchestra en laat ik daar nou al tien jaar een CD van in de kast hebben staan: Cruel Yet Fair, waarvan ik hier het titel nummer opneem: Cruel Yet Fair dus.

Blijven we even in de lage landen, dan vinden we zoals gezegd FES (Flat Earth Society). Vorig jaar al kocht ik de dat jaar verschenen CD Psycho Scout, dit jaar investeerde ik in een ouder werkje uit 2003 The Armstrong Mutations en daarvan neem ik natuurlijk op What a wonderful world plus alternatief!.

Van John Holenbeck & The Big Band Graz de CD Joys & Desires

Via de onvolprezen jazz en wereldmuziek winkel Tipitina in Haarlem, waar ik kwam luisteren naar Steven Bernstein’s Diaspora Soul (op de grens van Big band!?) werd ik opmerkzaam gemaakt op Max Nagl (Oostenrijk, ook daar al!) en de CD Quartier du Faisan, waarvan ik laat horen: Bat Chain (luister naar een wel heel vet cool begin!). En in hetzelfde vakje Big Band stond het Copenhagen Art Ensemble, waarbij ik vooral getriggerd werd door de titel van de CD: Don’t Mention The War (naar de fameuze aflevering van Fawlty Towers!). Een geweldige ontdekking, die later op iTunes nog meer titels bleek te hebben, maar van deze ontdekte CD op iTunes gaan luisteren naar Duracellin’.

* - Heerlijk toch dit soort ontdekkingsverhalen! - *

Dan las ik weer in de Volkskrant in de kunstbijlage op donderdag (ook een goede muziekrubriek, maar iets minder mijn smaak dan Het Parool) over een Duitse (ja dat wisten we al, jazz komt allang niet meer exclusief uit de States) trombonist Albert Mangelsdorff en toen ik deze man ging onderzoeken via iTunes kwam ik terecht bij een reeds uit een grijs verleden stammend gezelschap The United Jazz and Rock Ensemble. In één woord: GEWELDIG! En hun tijd (de jaren 70 van de vorige eeuw) ver vooruit. Daarvan zou je moeten luisteren naar Wart g’schwind van de CD The United jazz and Rock Ensemble plays Albert Mangelsdorff. Het is een mondvol en uit Duitsland, maar zeer de moeite waard.

Ik blijf het propageren: donwload iTunes, ga naar de iTunes store, tik bovenstaande titels in, luister en download!

Noem ik tot slot nog de Noor Per Henrik Wallin & His Gang met de CD Mandelstam. En dit, is dit nog Big Band: de Japanse groep Soil & Pimp met hele ruige hard-bop-big-band van hun CD’s Pimpmaster (2006) en  Pimpoint (2007) luisteren naar: No Taboo en The Slaughter Suite. Rare jongens die Japanners!

De lage landen
Een andere constante factor wordt gevormd door de goede producten uit de lage landen. Voorop, en dat wordt denkelijk mijn topper van dit jaar: Eric Vloeimans met Gatecrashin’ en luisteren naar V-flow!!!!! Maar ook de Nederlandse bassist Stefan Lievestro met de groepen Breakfast in Walhalla, maar vooral Mona Lisa Overdrive (met, ja daar is-ie weer: de scheurende gitaar, ditmaal bespeeld door Jesse van Ruller). Van de eerste CD Alarmstufe Rot en van de laatste CD het titelnummer Picknick At Bikini. De Nederlandse slagwerker Arned Niks met zijn band New Niks en vorig jaar met de gelijknamige CD en daarvan het nummer Stonehopping.

In de popmuziek kunnen we in de lage landen natuurlijk niet heen om Spinvis met zijn nieuwe CD Goochelaars en Geesten. Misschien als je alle CD’s van Spinvis achter elkaar hoort, dat het dan een beetje zeurderig klinkt, maar ik hoorde laatst in onze onvolprezen Kleine Zaal de band live (met o.a. mijn oude idoolacteur Hans Dagelet op trompet) en dat was toch wel erg goed. Een soort kruising tussen Zita Swoon en de oude Mothers of Invention. Zeer swingend ook. Gewoon luisteren naar het titelnummer Goochelaars en Geesten.

Ja en als we het er dan toch over hebben Zita Swoon met de nieuwe CD Big City, niet spectaculair, maar wel heel erg Zita Swoon (dus degelijke Belgische rock). Ook hier luisteren naar de titelsong Big City, waarin de heerlijke stem van Kamiel Carlens mooi tot uitdrukking komt.

(vervolgd op zondag 25 november 2007)

Dampend
Wij starten ieder jaar het culturele seizoen in Haarlem met het festival De Stad als Podium. Op zaterdagavond kun je dan met een passé partout van € 12,50 allerlei toppers horen en zien in alle podia en musea van de stad. De moeite van het bezoeken waard. Dit jaar was de Belgische (daar zijn ze weer) band Goose geprogrammeerd. Luister naar hun CD Bring it on. Een soort elektronische sample funk. Maar al zoekend op iTunes kwam ik bij Goose ook terecht bij de gelijknamig Australische funkband. Heerlijk dampende funk op de CD’s Down on the Dancefloor en Schwang. Ga lekker luisteren naar Teleporter of Schwang and dance the night away!

We blijven even dampen maar nu met de moderne blues van James Blood Ulmer, geproduceerd door Vernon Reid, die zelf af en toe ook een deuntje mee riedelt op de CD Bad Blood in the City. Er is nog toekomst voor de blues en laat je niet afschrikken door de religieuze teksten, want die mogen er ook best wezen. Luister maar naar Survivors of the Hurricane,

Bij iTunes heb je bij de jazz een hoekje “Dance-jazz”, natuurlijk altijd even kijken (eh, luisteren …) en daar vond ik De-Phazz met hun CD Natural Fake (loom dampend, kan dat? Luister naar Un ange passé). En tot slot nog dampend uit Nederland (gewoon in de krant, ja Het Parool) gelezen: The Lefties Soul Connection met de CD Skimming de skum.

Hip (en hop)
Ik probeer het nieuwe geweld ook te  beluisteren, want ik wil geen oude lul (hé, dit woord zit niet in de spellingcontrole van Word, en kut dan?, nee ook niet en neuken? Nee. Beffen? Ja dat mag dan weer wel. Pijpen? Ja want Word denkt natuurlijk aan het meervoud en niet aan het werkwoord. Pik? Ja natuurlijk: Ik pik … maar ik kut …Wat een preuts ding die Word spellingcontrole, maar dit alles geheel terzijde) worden/zijn (ik niet een oude lul, kunt u het nog volgen), maar eerlijk is eerlijk ik vind het heel veel niks van dat gerap en die hip hop en die dance-trance-dubb ’n bass-etcetera-etcetera. Maar er zijn mooie uitzonderingen. Ik noemde al Goose met Bring it on (luisteren naar Black Gloves). Een andere positieve uitzondering en uit Nederland is C-Mon & Kypski met hun CD Where the wild things are. Geweldig ook om live te zien (kon dus tijdens de laatste Stad als Podium). De drummer heeft in zijn drumstel een scratchapparaat staan en wisselt drummen af met ritmisch scratchen. De leadzanger/spreker staat helemaal uit zijn dak te gaan voor een groot apparaat met allemaal knoppen met overal waanzinnige samples achter. Echt vet cool! Meteen gaan luisteren naar Where the wild things are.

Nog een stel uit NL: Pete Philley & Perquisite, klassiek geschoolde allochtone jongelui en dat hoor je op hun CD Mystery Repeats. Ze vallen vooral op door hun geweldige muzikale arrangementen achter hun raps, luister maar naar weer een titelnummer Mystery Repeats.

Werelds
Ik ben niet zo’n heel erge wereldmuziekman, maar ook dat moet je niet altijd te veel van jezelf denken en gelukkig zijn er winkels zoals eerder genoemde Tipitina in Haarlem waar de eigenaar/verkoper Eric me dan  Hazmat Modine aanraadt. Een New Yorks wereldgezelschap met de CD Bahamut, waarvan hier opgenomen Broke my baby’s heart en dat krijgt genre blues mee, maar dat is beslist te nauw gedacht.
Echt uit de andere wereld, in dit geval via New York uit Afrika , is bijvoorbeeld Antibalas, afro-beat met een flinke dosis funk en van hun CD Security raad ik aan Filibuster X.
Heel erg echt uit Afrika en wel uit de Sahara de Touareg band Tinariwen met hun CD Aman Iman (Water is Life). Meer westerse wereldmuziek horen we via de Amerikaan Steven Bernstein (speelt een echte schuiftrompet, een trompet met trombone schuif), die op de CD Diaspora Soul (uitgegeven op het geweldige Tzadik label van mijn grote held John Zorn) de verbinding legt met de Joodse roots. En diegenen die er mee bekend zijn weten dat klezmer erg dicht tegen de jazz aan ligt. Het is al een wat oudere CD uit 1999, maar ik heb hem dit jaar pas ontdekt, dus hij mag hier meedoen met het nummer Chusen Kalah Mazel Tov.

Jazz(rock)
Is nog gewoon levend de jazzrock. Misschien even een paar jaar een dipje gehad met uitmelkers als David Sanborn en dergelijke. Maar de held waar ik de laatste jaren toch wel erg in gegroeid ben is de gitarist John Scofield. Ik vond hem altijd wat maniëristisch en soft, maar ga in hemelsnaam luisteren naar Überjam uit 2002, Up all night uit 2003 en This meets that van dit jaar.

Gewoon nu doen wat ik zeg, nu naar iTunes, en nu alle nummers gaan luisteren van deze pracht CD’s godverdomme!

(vervolgd op maandag 26 november 2007)

Vorig jaar ook genoemd onze Hammond B3 vriend John Medeski, in 2007 op de CD Out Louder met drummer Billy Martin, bassist Chris Wood en, ja daar is ie weer, John Scofield op gitaar. Gewoon blind kopen en luisteren naar Little Walter Rides Again.

Ooit aangekondigd als de missing link tussen Zappa en hardrock : Battles met de CD Mirrored. Leuk maar je moet er wel van houden. Maar jong, nieuw (Erwin zal hem wel op NSJ gehoord hebben) en echt goed is de Amerikaanse (he gelukkig ze maken nog goed jazz daar) trompettist Christian Scott, met weer die prachtige combi van jazz en de ruigere elektrische gitaar. Hoor Rewind that van de gelijknamige CD. Iets rauwer en alleen maar e-gitaar is oude bekende Marc Ribot (spreek uit: Rieboo, met zwaar Amerikaans accent!) ook uit de hoek van John Zorn en het Tzadik label met de CD Asmodeus – The book of Angels en ondanks deze wat meer hard core hoek toch te vinden op iTunes, dus zonder enige moeite door u te checken het nummer Yezriel.
Naast Joe Zawinul, moesten we dit jaar ook de saxlegende Michael Brecker ten grave dragen. U weet allemaal nog wel van de The  Brecker Brothers (van Skunk Funk enzo), maar net voor zijn dood had hij nog gauw een CDtje gemaakt Pilgrimage, absolute fun in the studio met Herbie Hancock, Jack DeJohnette, Brad Mehldau, Pat Metheny en John Patitucci. Kan dat slecht geworden zijn! Neen, neen, driewerf neen. Ja ik jaag u wel op kosten he. Maar het is zoals Henny van Kuijeren zei: op iTunes kost het geen drol, dus gewoon aanschaffen die handel!
Ik blijf een fan van malle elektronica en dat in jazz dat is Stoner, Forss & Borg, The Lektor Tapes. Ik denk niet voor iedereen weggelegd.
En wie zien we daar tot slot aan de einder opdoemen, good old Wynton Marsalis met toch weer een leuke nieuwe CD. Doet de laatste jaren altijd een beetje gek met zijn roots en waar jazz nu echt vandaan komt en dat we dat niet mogen verloochenen, maar komt dan met From the Plantation to the Penitentiary (hoe zou good old Redmond dit laatste woord uitgesproken hebben ..? Hoor je het hem zeggen: peenietentiaarei …).

Iedere ochtend als ik om 08:00 uur mijn auto achter de Philharmonie parkeer komt daar op zijn fiets Ruud Bijl aangefietst, mijn oude leraar Nederlands, die er verantwoordelijk voor is dat ik niet Weg- en Waterbouwkunde in Delft, maar Nederlands in Amsterdam ben gaan studeren en waardoor ik nu dus theaterdirecteur ben en niet de nieuwe Cornelis Lely … (nog altijd hartelijk dank daarvoor Ruud), hij stapt dan naar binnen bij Teylers Museum, waar hij hoofd beveiliging is, zeg maar suppoost. En dan sta ik diezelfde dag ’s avond bij de entree het publiek welkom te heten komt daar Verheul (Skippy) met zijn vrouw in een rolstoel aangeschuifeld.
“Hi, I’m Walter and this is Conny!”
“Good evening Walter. Good evening Conny.”
En laatst stond daar ineens Dolf Schelvis naast me aan de bar. Ook still going strong.

Weird
Uit pure interesse volg ik dan ook wel eens de adviezen op uit de meer intellectuele recensies en dan beland ik wel eens in de werelden van de echte alternativo’s en dan kom je soms toch wel bij interessant dingen als Múm met de CD Go Go Smear the Poison Ivy niet alles even goed te pruimen, maar werelds is het nummer A Little Bit, Sometimes en het mooie van iTunes is dat je dan ook alleen dit nummer kunt kopen en de rest gewoon NIET!
Ook in die contreien hoort Club d’Elf met de CD Now I Understand of van IJsland Hanna Hukkelberg met de CD Rykestrasse 68 of zo iemand als Joanna Newsome met de CD Ys, die heb ik zelf ook nog niet helemaal afgeluisterd, maar interessant is het zeker.

Gewoon Pop
Wordt ook nog gemaakt, gewoon popmuziek. Bijvoorbeeld door Patrick Watson, die met zijn CD Close to Paradise een beetje doet denken aan Coldplay, luister maar naar de titel song. En hebben we allemaal in dit hoofdstuk de gratis CD In Rainbows van Radiohead gedownload? Gratis te koop het nummer Weird Fishes/Arpeggi.
Waar ik dan wel naar luister maar uiteindelijk zelf iets minder mee heb zijn al die nerveuze uptempo bandjes uit o.a. Brittanië zoals: The Flaming Lips, Arctic Monkeys, Arcade Fire, The good the bad and the queen EN DERGELIJKE (of is dit niet netjes?).

Nog even vermelden dat Dweezil Zappa met een goede band heel goed de muziek van zijn  vader naspeelt. Op het laatste concert in De Melkweg speelde de band live bij een filmfragment van pa, die ons van de band toezong en een solo speelde. Heel vervreemdend, want op een gegeven moment dacht je echt dat hij er weer stond. Een soort omgekeerde play back dus.

Tot slot: Zen-funk!
DE ONTDEKKING VAN DIT JAAR. DE GROEP RONIN VAN DE DUITSE PIANIST NIK BÄRTSCH. MOZES WAT GAAF! WAS LAATST IN HET BIMHUIS. RITUAL GROOVE MUSIC NOEMT HIJ HET ZELF. DE CD’S HEBBEN NAMEN ALS REA EN STOA EN DE NUMMERS HETEN MODUL 36, MODUL 8-9 OF MODUL 38-17. HEEL TRAAG ONTWIKKELT ZICH EEN FUNKY GROOVE VOOR (PREPARED) PIANO, BAS, DRUMS, SLAGWERK EN BASKLARINET, DIE UITEINDELIJK ONTAARDT IN VETTE SWING, MAAR ZONDER SOLO’S. HEEL HEERLIJK! NEEM DE TIJD, DAT IS ZEN. ZIE HIERONDER OOK OP YOUTUBE HET FILMPJE VAN MODUL 22! (internetverbinding aan! pop-up blockers uit! helaas nog niet op iTunes …) HIER NEEM IK OP MODUL 17 & 35.

 

 

 

Vrijdag de 13e
OK vrienden, we zijn er weer doorheen. Er is vast nog veel meer, maar het is weer even mooi geweest. Volgend jaar Vrijdag 13 juni 2008 (de nieuwe Stadsschouwburg in Haarlem is dan al in gebruik!), maar in 2009 krijgen we het drukker: vrijdag 13 februari (Sara Kroos in de Stadsschouwburg) en vrijdag 13 maart (première van het nieuwe programma van Ellen ten Damme in de Stadsschouwburg, Vincent Bijlo in de Kleine Zaal en Nic & Simon in de Grote Zaal van de Philharmonie).

See you anyway than!

James Light!

t e r u g